با همه بلند بالایی؛ دستم به شاخسار آرزو نرسید.

                                                                 دلشدگان-علی حاتمی

بزرگداشت مردگان:

وقتی که ريو به خانه بيمار پير رسيد،شب همه آسمان را در بر گرفته بود.از داخل همه دوردست آزادی به گوش می رسيد و پيرمرد با همان نشاط هميشگی نخودهايش را از يک ديزی به ديزی ديگر می ريخت.می گفت:

-حق دارند خوش باشند.برای ساختن يک دنيا همه چيز لازم است.راستی دکتر،همکارتان چه شد؟

-مرد.از طاعون.

پيرمرد پس از لحظه ای گفت:

-بلی،خوب ها می روند.زندگی همين است.اما او مردی بود که می دانست چه می خواهد.

-راستی دکتر،درست است که می خواهند بنای يادبود برای مردگان طاعون درست کنند؟

-روزنامه ها اينطور می گويند.يک لوح سنگی،يا يک کتيبه.

-مطمئن بود.چند سخنرانی هم می کنند.

پيرمرد خنده خفه ای کرد:

-از همين حالا صدايشان را می شنوم"مردگان ما..." و بعد هم می روند شکمی از عزا درآرند.

                                                                               طاعون

                                                                         نوشته آلبر کامو

زندگی بار سنگينی است که ما ناجوانمردانه با خود حمل می کنيم.ما محکوميم به زندگی.چون کسی،سيبی را خورد!

از آدماي بزرگ مجسمه ساختيمو دورش نرده کشيديم ... اگه کسي حرف اين مجسمه هارو باور کنه بايد بين خودشو مردم نرده بکشه.

                                                                        شب هاي روشن - فرزاد موتمن

خدای عزيز!

امروز صد سالم است.کوشيدم به پدر و مادرم حالی کنم که زندگی هديه عجيبی است.اول آدم بيش از اندازه قدر اين هديه را می داند.خيال می کند زندگی جاويد نصيبش شده.بعد اين هديه دلش را می زند.خيال می کند خراب است.کوتاه است.هزار عيب رويش می گذارد.بطوری که می شود گفت که حاضر است دورش اندازد.ولی عاقبت می فهمد که زندگی هديه ای نبوده،گنج بزرگی بوده که به آدم وام داده اند.آن وقت سعی می کند کاری بکند که سزاوار آن باشد.من که صد سال از عمرم گذشته می دانم چه می گويم.آدم هرچه پيرتر می شود بايد ذوق بيشتری برای شناختن قدر زندگی نشان دهد.آدم بايد قريحه ظريفی پيدا کند،بايد هنرمند بشود.در ده سالگی يا بيست سالگی هر احمقی از زندگی لذت می برد.اما در صد سالگی،وقتی آدم ديگر رمق جنبيدن ندارد بايد مغزش را بکار بيندازد تا از زندگی کيف کند.

می بوسمت،تا فردا

خدای عزيز!

صدوده سال.عمر درازی بود.مثل اينکه ديگه يواش يواش دارم می ميرم.

می بوسمت،تا فردا

خدای عزيز!

پسرک مرد.

 

سه روز آخر مقوايی روی ميز بالای سرش گذاشته بود که گمان می کنم نوشته روی آن به تو مربوط شود.روی آن نوشته بود:فقط خدا حق دارد مرا بيدار کند.

                                                                                      گلهای معرفت

                                                                              نوشته اريک امنوئل شميت

قیصـــر: .. احترامت واجبه خان دایی!اما حرف از مردونگی نزن که هیچ خوشم نمی آد.کی واسه من قد یه نخود مردونگی رو کرد تا من واسش یه خروار رو کنم؟!... این دنیا واسه من همیشه کلک بوده و نامردی.به هرکی گفتم نوکرتم با خنجر کوبید تو این جیگرم ...

                                                                              قیصـــر - مسعود کیمیایی

نمیدونم چرا کار دنيا اينجوريه؟هرکی رو بيشتر تحويل بگيری،کمتر تحويلت می گيره!واسه هرکی بيشتر معرفت خرج کنی،کمتر برات معرفت خرج می کنه،خلاصه اينکه واسه هرکی زيادی خوب باشی،کلا از ذهنش پاک می شی!چرا اينجوريه؟!!