من سعی خواهم کرد آنچه را یادم هست،آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم،شاید بتوانم راجع به آن،یک قضاوت کلی بکنم،نه،فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور کنم،چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند،فقط می ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم،زیرا در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطه هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد،تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم،فقط برای این است که خودم را به سایه ام معرفی بکنم،سایه ای که روی دیوار خمیده و مثل اینست که هرچه می نویسم،با اشتهای هرچه تمام تر می بلعد.برای اوست که می خواهم آزمایشی بکنم،ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم.

                                                                                            بوف کور      

                                                                                    نوشته صادق هدایت

بخار،شیشه روبرویش را پوشانده است.به اندازه یک دایره کوچک از بخارهای روی شیشه را پاک می کند تا خیابان را تماشا کند.چشمش به جوانی می افتد که گوشه پیاده رو نشسته است.از شدت سرما،دو زانویش را در بغل گرفته و گونه هایش سرخ شده و آرام و بی صدا به سنگریزه های کنار خیابان خیره شده است.تنها نشانی که از زندگی در وجود او دیده می شود،بخار سردی است که از دهانش خارج می شود.

کم کم،بخار،دایره روی شیشه را دوباره می پوشاند اما اینبار  دیگر دوست ندارد بخارها را پاک کند.

هر هفته،روزهای پنج شنبه،گلی از باغچه حیاطمان می چید و با خود می برد.ولی آن روز،دست خالی از خانه خارج شد.چند روز بعد که جسدش را روی انبوهی از گل های خشک شده پیدا کردیم،کاغذی در دستش بود که روی آن نوشته شده بود:"تقدیم به آنکه هیچوقت نتوانستم به او گلی هدیه کنم."

خیابان پوشیده از برف است و تنها جای پای رهگذر قبلی است که یکدستی آن را کمی خدشه دار کرده است.خیابان مملو از سکوت است و تنها صدای له شدن برف های تازه زیر کفش است که گوش را نوازش می دهد.از گربه های کنار سطل و گنجشک های روی شاخه ها هم خبری نیست.تنها جنبنده این خیابان من هستم و نسیم ملایمی که سوز زیبایی دارد.البته اگر رهگذر قبلی که جای پایش روی برف ها مانده از این خیابان خارج شده باشد.

آن روز،"افرا"ی بهرام بیضایی،شب سرد زمستانی ما را به شبی گرم و به یادماندنی تبدیل کرد.این نمایش را از دست ندهید.

سه مسیر وجود داشت.به ناچار باید یکی از این مسیرها را انتخاب می کردم.با اینکه می دانستم هر سه این مسیرها به یک پرتگاه منتهی می شوند،بازهم در انتخاب مسیر تردید داشتم.

پدر من دوست داشت دست زن و بچه رو بگیره بیاد این ور شط،بستنی بخورن،فالوده شیرازی.شماها هم بیاین اون ور شط،سینمایی،تفریحی،ام کلثومی...

 

                                                           اتوبوس شب-کیومرث پوراحمد

 

عکس را از اینجا ببینید.

 

از 18 سالگی موسیقی را رها کرد و به کسب علم و دانش پرداخت... ...اه اه،پسره خر!

 

همیشه ساخت مجموعه های ارزشمند با انتقادهای بسیار بدی روبرو بوده است.جالبتر اینکه در مورد مجموعه های بی محتوایی همچون سریال چهارخونه که پخش آن نوعی توهین به شعور بینندگان است هیچگونه انتقادی صورت نمی گیرد.