وقتی در رویاهامان از روزهای با شما بودن،برای خودمان خاطره می ساختیم،فکرش را نمی کردیم که روزی،اینگونه پذیرای رویاهامان باشید.

وقتی سردرد شدید می گرفت،رپ گوش می داد!

آن شب از زمین و زمان سنگ می بارید.همه فکر می کردند که پس از آن آرامش است.

بر سردر بهشت تابلویی کوبیده اند که روی آن نوشته شده:"ابتدا نام خود را در لیست زیر پیدا کنید."

-شرمنده.نام شما در این لیست نیست.اجازه بدهید لیست اتاق سمت چپ را چک کنم.اااام،چطور ممکن است؟اسم شما در این لیست هم نیست.شما مطمئنید که در دنیا زندگی کرده اید ؟!!

حالا چون شما آقای داریوش مهرجویی هستید که دلیل نمی شود هر فیلمی که ساختید اثری هنری و ماندگار شود.

حیف از کارگردان "هامون" که کارنامه خود را با "سنتوری" خط خطی کرد.

یعنی شما می فرمایید از آسمان به این بزرگی،حتی یک ستاره هم نصیب ما نمی شود؟از آن ستاره هایی که در داستان ها می نویسند.همان هایی که وقت خواب به صاحبانشان چشمک می زنند.

خیر آقا مثل اینکه ما اشتباه کرده ایم.آسمان آنقدرها هم که فکرش را می کردیم بزرگ نیست!

هر وقت از جلوی آن مغازه رد می شدم،مدتی را به دیدن کلاه لبه داری که در گوشه ای از ویترین مغازه بود سپری می کردم.بعد از مدتی آنقدر به آن کلاه لبه دار علاقه مند شده بودم که هر روز به دیدنش می رفتم و سکه های یک قرانی ام را جمع می کردم تا بتوانم آن کلاه 10 تومانی را بخرم.امروز خیلی خوشحالم،چون توانستم به آرزویم برسم.امروز آن کلاه لبه دار را خریدم.حالا دیگر می توانم آن کلاه را بر سر گذاشته و به خیابان بروم.می توانم هر وقت که به شخص محترمی برخورد کردم،کلاه را از سرم بردارم و زیر بغل بگذارم،کمی خم شده و با احترام سلامی عرض کنم و دوباره آن را بر سر گذاشته و با قدم هایی آرام و با وقار به مسیر خود ادامه دهم.را ستی حالا دیگر تنها نیستم.از امروز دو نفر شده ام:من و آن کلاه لبه،دارم!

بخار،شیشه روبرویش را پوشانده است.به اندازه یک دایره کوچک از بخارهای روی شیشه را پاک می کند تا خیابان را تماشا کند.چشمش به جوانی می افتد که گوشه پیاده رو نشسته است.از شدت سرما،دو زانویش را در بغل گرفته و گونه هایش سرخ شده و آرام و بی صدا به سنگریزه های کنار خیابان خیره شده است.تنها نشانی که از زندگی در وجود او دیده می شود،بخار سردی است که از دهانش خارج می شود.

کم کم،بخار،دایره روی شیشه را دوباره می پوشاند اما اینبار  دیگر دوست ندارد بخارها را پاک کند.

هر هفته،روزهای پنج شنبه،گلی از باغچه حیاطمان می چید و با خود می برد.ولی آن روز،دست خالی از خانه خارج شد.چند روز بعد که جسدش را روی انبوهی از گل های خشک شده پیدا کردیم،کاغذی در دستش بود که روی آن نوشته شده بود:"تقدیم به آنکه هیچوقت نتوانستم به او گلی هدیه کنم."

خیابان پوشیده از برف است و تنها جای پای رهگذر قبلی است که یکدستی آن را کمی خدشه دار کرده است.خیابان مملو از سکوت است و تنها صدای له شدن برف های تازه زیر کفش است که گوش را نوازش می دهد.از گربه های کنار سطل و گنجشک های روی شاخه ها هم خبری نیست.تنها جنبنده این خیابان من هستم و نسیم ملایمی که سوز زیبایی دارد.البته اگر رهگذر قبلی که جای پایش روی برف ها مانده از این خیابان خارج شده باشد.

سه مسیر وجود داشت.به ناچار باید یکی از این مسیرها را انتخاب می کردم.با اینکه می دانستم هر سه این مسیرها به یک پرتگاه منتهی می شوند،بازهم در انتخاب مسیر تردید داشتم.

 

از 18 سالگی موسیقی را رها کرد و به کسب علم و دانش پرداخت... ...اه اه،پسره خر!

 

همیشه ساخت مجموعه های ارزشمند با انتقادهای بسیار بدی روبرو بوده است.جالبتر اینکه در مورد مجموعه های بی محتوایی همچون سریال چهارخونه که پخش آن نوعی توهین به شعور بینندگان است هیچگونه انتقادی صورت نمی گیرد.

-از دنیا چی می خوای؟

-هیچی به خدا.فقط یه لیوان چای تلخ.داغ باشه بهتره!

پایان کتابش را خیلی دوست داشت.پس به جای مقدمه آن نوشت:"خواننده خودش باید درک می کرد که واقعا جور دیگری نمی شد."!

پسرک بینوا اینقدر از خودش مطمئن بود که هميشه پیش خودش آرزو می کرد که ای کاش طرفش اینقدر زشت و بد قيافه بود که هیچکس ازش خوشش نمی آمد و همیشه برای او باقی می ماند!

کودک چشمانش را باز می کند.این اولین صحنه هایی است که در آغوش گرم خانواده می بیند.هنوز با آنها آشنا نشده اما از شادی و خنده و گشاده رویی آنها حس می کند که باید انسان های خوب و مهربانی باشند.انسانهایی که بتواند همیشه با آنها خوش باشد.هرکس به طریقی محبت خود را به او ابراز می کند.با نوازش های مهربانانه و جشن و شادی،روزگار خوشی را پیش چشمش مجسم می کنند.همه در اختیار او هستند و تر و خشکش می کنند تا خدای ناکرده،سختی بر او عارض نشود.آینده ای که دیگران برای او در ذهن خود ساخته اند چیزیست که تا به حال از آن بی خبر بوده است.روزها می گذرد و اوقات خوش او همچنان ادامه دارد.هر وقت که اراده می کند می خوابد یا غذا می خورد و داد و بیداد راه می اندازد و با این حال ناز او همیشه خریدار دارد.

دو سال از عمر او می گذرد.کم کم احساس می کند که مهر دیگران نسبت به او کمتر شده است.اما هنوز از علت آن بی خبر است.در طول این دو سال با خیلی از مفاهیم آشنا شده و خیلی از جاها را دیده.اما تا به حال به این موضوع فکر نکرده که شاید دنیایی که او می بیند با دنیایی که دیگران می بینند متفاوت باشد.کم کم از رفتار دیگران این موضوع را می فهمد که تا به حال همه زیبایی های جهان را با ضعف بینایی دیده است.او از یک چشم نابیناست.تمام اینها را فهمید اما هنوز متوجه نشده که مشکلی که او دارد و باید با آن کنار بیاید چه ارتباطی با دیگران دارد؟!کم کم آن محبت ها و عواطف قبلی رنگ خود را از دست می دهند.خیلی از افرادی که با چشمان ضعیفش در روزهای اول تولدش دیده بود را دیگر هرگز ندید.وقتی فکرش را می کند که با دیدن اولین صحنه های زندگیش چه روزگار خوشی را برای خود ترسیم کرده بود،می فهمد که از بدو تولد فریب خورده است.فریب روزگاری که تا کنون فقط روزهای خوش آن را دیده بود.

چقدر احساس بدی به آدم دست میده وقتی حس خبیثت به کار میفته و قصد این رو داری که sms بزنی و از یکی بد بگی و اشتباها sms رو به خود طرف بزنی.تازه موضوع بدتر اینه که بعد از اون،وقتی قصد درست کردن قضیه رو داری،چیزی بگی که در تایید اشتباه قبلیت باشه.اونوقته که...

-خیلی تلاش کردم ولی نشد.

-بیشتر تلاش کن،حتما کافی نبوده.

-هر کاری که می تونستم کردم ولی نشد دیگه.

-پس حتما تقدیرت این بوده.

-تقدیر،تا هر جا کم میاریم سریع میندازیمش گردن تقدیر و سرنوشت.

-راستی توکل رو یادم رفت.

-توکل هم کردم،بهتر که نشد هیچ،بدتر هم شد.

-پس حتما صلاحت در این بوده.

-صلاح؟صلاح...آااخ،صلاح دیگه چیه؟تا حالا با خیلی از این چیزها سروکله زدم.فایده ای نداشته.دیگه حوصله این یکی رو ندارم!

بالاخره بعد از مدت ها،یه آلبوم قشنگ پاپ هم دیدیم:

سلام آخر-احسان خواجه امیری.

حلقه سبز،روح سرگردانی که دچار مرگ مغزی شده و علاقه ندارد قلبش به شخص دیگری اهدا شود.او تمام تلاش خود را برای بازگشت به زندگی مادی خواهد نمود.

تو زمونه ای که عشق مترادف همه شهواته٬ دوست داشتن ارزشش خیلی بیشتر از عاشق شدنه.

بعضی وقتها فرصت هايی پيش مياد که اطرافيانمون رو بهتر بشناسيم.يکی از اين فرصت ها تنهاييه.بايد اين فرصت ها رو غنيمت شمرد.گاهی اوقات هم پيش نيومدن اين فرصت ها خودش نعمت بزرگيه چون متوجه می شيم که يک عمر در اشتباه بوديم.

امروز دل ما شکست!

زندگی بار سنگينی است که ما ناجوانمردانه با خود حمل می کنيم.ما محکوميم به زندگی.چون کسی،سيبی را خورد!

نمیدونم چرا کار دنيا اينجوريه؟هرکی رو بيشتر تحويل بگيری،کمتر تحويلت می گيره!واسه هرکی بيشتر معرفت خرج کنی،کمتر برات معرفت خرج می کنه،خلاصه اينکه واسه هرکی زيادی خوب باشی،کلا از ذهنش پاک می شی!چرا اينجوريه؟!!