پس از سکوت...

چهره

arsepehr — Wed, 30 Jul 2008 15:30:18 GMT

خوب باید قبول کرد که محبت را نمی توان گدایی کرد.

تشکر

arsepehr — Sat, 26 Jul 2008 09:14:18 GMT

ممنون از سید رضا بابت رنگامیزی دفترچه یادداشت من.

نیه توچکا

arsepehr — Sat, 19 Apr 2008 12:48:18 GMT

-راستی کاتیا تو چه شیطانی!
-دیگر چه؟
-چه ساده دلی...
-دیگر چه؟
-هیچی،بوسم کن!

"نیه توچکا"

نیه توچکا

arsepehr — Wed, 16 Apr 2008 14:04:18 GMT

مرگ! آری چنین
مرگ! آری چنین سرانجامی نتیجه طبیعی و اجباری گذرانی است که او داشت.وقتی همه عواملی که او را در زندگی نگاه داشته بودند همچون سرابی پوچ و مبهم به یکباره محو و نابود شدند،وقتی امید والای او پاک از بین رفت،وقتی خود او ناگهان بر این حقیقت بارز واقف شد که در تمام عمرش در تشخیص قدر و ارزش خویش دچار اشتباه بوده است البته می بایستی به آن حال بمیرد.نور خیره کننده واقعیت چنان کورش کرد که ناگزیر شد میزان اشتباه و اغفال خود را بسنجد.در دقایق آخر عمرش صدای هاتف اسرار آمیزی شنید که پس از آنکه چشمانش را به روی خلا مهیب خود او گشوده بود تا ابد نیز محکومش می کرد.به آخرین نغمه ای که آن استاد بی نظیر،یعنی "س" از سیم های ویولون خود سر داد پدرم فهمید که هنر اسرا آمیز،هنر جوان و زنده،هنری که همواره صادق و نیرومند است یعنی چه و نیز پی برد که معنای صحیح و درست ذوق و قریحه چیست.آن چه در دوران حیاتش در نهان و به طرز مبهم و نامعلوم آزارش کرده بود،آنچه که تا آن دقیقه برای آن چیزی جز رویاهای مه آلود و اوهام غیر قابل ادراک نبود،آنچه که او گاه گاه احساسش کرده و با بیم و وحشت از خود رانده بود،آن دروغی که او با عناد و لجاج تمام نقاب زندگی خویشش کرده بود،آنچه که می دید به سویش می آید ولی از دیدنش بیم داشت،همه ناگهان در جلوی چشمش ظاهر شدند.چشمانش از دیدن این واقعیت که روشنی روشنی است و تاریکی تاریکی ابا داشتند.لیکن حقیقت در برابر نگاه او قوی تر از هر چیز شد و چشمانش را بر آن نداشت تا برای نخستین بار اشیا را آن گونه که هستند از روبرو ببیند و تقدیر را آنگونه که او برای خود ترسیم کرده است تماشا کند.او از تماشای این حقیقت چنان پریشان و منقلب شد که عقلش پاک از دست برفت.حقیقت در او اثری بخشید که از ضربت رعد و برق عارض می شد.آن چه به وقوع یوسته بود او علی رغم میل قلبی خود،در همه عمر با ترس و لرزی ناشی از غم و اندوه انتظار آن را می کشید.در تمام عمرش تبری بالای سرش آویخته بود،او در هر لحظه از حیات خود انتظار ضربت مرگبار آن تبر را کشیده و اینک آن ضربت فرود آمده بود!ضربتی مهلک و مرگبار.او که خواسته بود از ساحت مهکمه وجدانش بگریزد دیگر نمی توانست در هیچ جا پناهگاهی بیابد.آخرین امیدش از دست رفته و آخرین عزرش باطل شده بود.زنی که وجودش سالیان دراز تا به آن حد بر دوش او سنگینی کرده بود،زنی که هستی او را مسموم کرده بود و او به خود حق می داد که مرگش را نجات خود بداند آخر بدرود حیات گفته بود.عاقبت آزاد شده بود و دیگر کسی آزارش نمی کرد!در آن هنگام بود که پرده ها از جلو چشمش کنار رفته و او با یاس و اندوهی بی پایان خواسته بود به سختگیری قاضی بی رحم و بی امانی خویشتن را محاکمه کند.لیکن آرشه از حال رفته ویولونش نتوانسته بود جز آخرین نغمه های پنجه نابغه ای را که او به شنیدن سازش شتافته بود بازگوید.و جنونی که از ده سال پیش در کمینش بود ناگهان برجست و در جانش افتاد.

نیه توچکا-نوشته:فیودور داستایوسکی-ترجمه:محمد قاضی-نشر نیلوفر-چاپ پنجم.

سراب

arsepehr — Tue, 08 Apr 2008 14:27:18 GMT

وقتی در رویاهامان از روزهای با شما بودن،برای خودمان خاطره می ساختیم،فکرش را نمی کردیم که روزی،اینگونه پذیرای رویاهامان باشید.

بهار

arsepehr — Mon, 17 Mar 2008 06:34:18 GMT

مثل اینکه امسال،بهار متوجه شده که اصلا منتظر آمدنش نیستم و خواسته که به زور خودش را جلوی چشمانم آفتابی کند.اصلا انگار این گل ها آمده اند تا گرده افشانیشان را در مجرای تنفسی برخی از ما انسان ها انجام دهند تا یادمان نرود که قرار است اتفاقی بیفتد.شاید هم برای همدردی آمده اند و می خواهند به ما بفهماند که در روزگار تکراریمان تنها نیستیم.

نوعی دیگر

arsepehr — Sun, 09 Mar 2008 04:07:18 GMT

وقتی سردرد شدید می گرفت،رپ گوش می داد!

آرامش

arsepehr — Fri, 07 Mar 2008 16:28:07 GMT

آن شب از زمین و زمان سنگ می بارید.همه فکر می کردند که پس از آن آرامش است.

دیالوگ های ماندگار-15

arsepehr — Sun, 02 Mar 2008 15:55:18 GMT

تو رویای ناامیدانه هستی،رویای تنها بودن.هر لحظه آگاهی و هشیاری و...کارزاری است که میان تصور خود از خویشتن و تصوری که دیگران از تو دارند فاصله انداخته.احساس سرگیجه و نیاز به برافکندن نقاب از چهره ات-زلال شدن و همچون شعله ای خاموش شدن.هر لرزش صدا دروغی و هر هستی اشتباه و هر لبخندی، شکلکی بیش نیست.

Persona-Ingmar Bergman

Imdb rate:8.1

ابله

arsepehr — Thu, 28 Feb 2008 16:31:18 GMT

پرنس حتی متوجه نبود که جوانان دیگر با آگلایا بگو و بخند و برایش خودشیرینی می کنند و حتی گاهی می شود گفت اصلا فراموش می کرد که خودش کنار او نشسته است.گاهی دلش می خواست از آنجا دور شود و خود را جایی گم و گور کند،حتی از بیغوله تاریک و غمکده ای بدش نمی آمد به شرط اینکه بتواند با افکار خود تنها باشد و کسی نداند که او کجاست،یا دلش می خواست که دست کم در خانه خود باشد،روی ایوان بنشیند ولی طوری که هیچکس در کنارش نباشد،نه لیبدف نه بچه هایش، و روی کاناپه بیفتد و صورتش را در بالش فرو کند و یک روز و یک شب و باز یک روز دیگر به همین شکل افتاده بماند.گاهی طی لحظاتی در عالم رویا به کوه می رفت،به محل آشنایی در دل کوه،که همیشه با لذت به یاد می آورد و در سوییس که بود دوست داشت به آنجا برود و از آنجا به دهکده خود فرو بنگرد یا به آبشاری که به صورت نخ باریکی سفید و به زحمت دیدنی زیر پایش برق می زد و نیز به ابرهای سفید و به قصر کهنه متروک.وای که چقدر دوست داشت اکنون آنجا باشد و فکرش فقط به یک چیز مشغول باشد و تمام عمر،حتی اگر 1000 سال باشد،فقط به همین یک چیز فکر کند.بگذار اینجاییان پاک فراموشش کنند و حتی لازم بود که فراموشش کنند،حتی بهتر بود که اصلا او را نشناسند و دیدار آنها و آشنایی با آنها جز رویایی نباشد.تازه این ها در خواب بود یا بیداری چه فرق می کرد؟گاهی ناگهان به آگلایا زل می زد و پنج دقیقه ای نگاه از چهره اش بر نمی گرفت.اما نگاهش عجیب بود.مثل این بود که به شئی نگاه می کند که در فاصله دو ورستی اوست یا به این می مانست که خود آگالیا نیست که کنارش نشسته است و او به تصویر صورت او چشم دوخته است.

ابله -نوشته:فیودور داستایوسکی -ترجمه:سروش حبیبی -نشر چشمه-چاپ سوم.